18 Temmuz 2011 Pazartesi

DETEYLARA DİKKAT EDERSEK...

HAYATIMDA ilk önce 'sev'meyi öğrendim.Çünkü sevdikçe kendimi hissettiğimi öğrendim.
'Affet'menin ne olduğunu anladım ve affetmenin,yeni insanlar kazandırdığını gördüm.
Bir gün geçmişe baktığımda 'pişman'lığımdanüzülmediğimi gördüm,bunları ben yaşadım çünkü. Birisini 'hatır'lamanın aslında ufak bir telefon görüşmesi kadar basit olduğunu biliyorum artık.
Aslında bana 'değer ver'en insanlarda olduğunu anladım.
Birisini kırdıktan sonra 'özür dile'menin,beni ben yaptığını anladım.
'Sen benim için önemlisin'kelimesinin,verebilecek en büyük hediye olduğunu fark ettim.
Bir yerden sonra kelimelerin mana ifade etmediğini biliyorum.
Sahilde yürür ve düşünürken,birinin de beni 'düşün'düğü duygusu beni sevindiriyor.
'Mutlu ol'manın, aslında bir kedinin güzel bir anını yakalamak kadar basit olduğunu anladım.
Kaçırdığım fırsatların bana yeni fırsatlar yarattığını gördüm.
Yıldızların benim için parladığını görmeyen gözlerim,gün geldi hayatımdan kayan yıldızların gömüldüğü maziyi unutması gerektiğini anladım.
Gözlerin,kelimelerden daha önemli olduğu ve yalan söylemediklerini biliyorum.
Hayatımda yanımda görmek istediklerimi yanımda göreceğim,çünkü onların bana değer verdiklerini biliyorum.
Telefonun 160 karakterine, üzüntünün,mutluluğun,sıkıntının,sığdığını gördüm.


YAŞAMIN YAŞAMAYA DEĞER OLDUĞUNU VE İSTERSEM MUTLU OLACAĞIMI ÖĞRENDİM...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder